ஒரு புலிப் போத்தை ஈன்று புறந்தந்து-
பின் போய்ச் சேர்ந்த பிரபாகரன் தாய்க்கு;
அந்தப் பெருமாட்டியைப் பாடுதலின்றி
வேறு வேறுண்டோ எனது வாய்க்கு?
மாமனிதனின் மாதாவே ! – நீ

மணமுடித்தது வேலுப்பிள்ளை; மடி சுமந்தது நாலு பிள்ளை !
நாலில் ஒன்று – உன் சூலில் நின்று – அன்றே தமிழ் ஈழம்
தமிழ் ஈழம் என்றது ; உன் பன்னீர்க் குடம் உடைத்துவந்த பிள்ளை

ஈழத்தமிழரின் கண்ணீர்க் குடம் உடைத்துக் காட்டுவேன் என்று…
சூளுரைத்து – சின்னஞ்சிறு தோளுயர்த்தி நின்றது ;
நீல இரவில் – அது நிலாச் சோறு தின்னாமல்
உன் இடுப்பில் உட்கார்ந்து உச்சி வெயிலில்
சூடும் சொரணையும் வர சூரியச் சோறு தின்றது;

அம்மா ! அதற்கு நீயும் – அம்புலியைக் காட்டாமல் வெம்புலியைக் காட்டினாய்;
அதற்கு, தினச் சோறு கூடவே இனச் சோறும் ஊட்டினாய்;
நாட்பட – நாட்பட – உன் கடைக்குட்டி புலியானது; காடையர்க்கு கிலியானது !
‘தம்பி ! தம்பி !’ என நானிலம் விளிக்க நின்றான் அந்த நம்பி;
யாழ் வாழ் – இனம்இருந்தது – அந்த… நம்பியை நம்பி;
அம்மா ! அத்தகு – நம்பி குடியிருந்த கோயிலல்லவா – உன் கும்பி !

சோழத் தமிழர்களாம் ஈழத் தமிழர்களை… ஓர் அடிமைக்கு ஒப்பாக்கி;
அவர்களது உழைப்பைத் தம் உணவுக்கு உப்பாக்கி;
செம்பொன்னாய் இருந்தோரை – செப்பாக்கி;

அவர்கள் வாழ்வை வெட்டவெளியினில் நிறுத்தி வெப்பாக்கி;
மான உணர்வுகளை மப்பாக்கி;
தரும நெறிகளைத் தப்பாக்கி – வைத்த காடையரை வீழ்த்த…
தாயே உன் தனயன் தானே – தந்தான் துப்பாக்கி !

‘இருக்கிறானா ? இல்லையா ?’ எனும்  அய்யத்தை எழுப்புவது இருவர் ;
ஒன்று – பரம்பொருள் ஆன பராபரன்;
இன்னொன்று ஈழத்தமிழர்க்கு – அரும்பொருள் ஆன பிரபாகரன் !

அம்மா ! இந்த அவல நிலையில் – நீ… சேயைப் பிரிந்த தாயானாய்;
அதனால் – பாயைப் பிரியாத நோயானாய் !

வியாதிக்கு மருந்து தேடி
விமானம் ஏறி – வந்தாய் சென்னை; அது – வரவேற்கவில்லை உன்னை !
வந்த வழிபார்த்தே – விமானம் திரும்பியது;
விமானத்தின் விழிகளிலும் நீர் அரும்பியது !

இனி அழுது என்ன ? தொழுது என்ன ?
கண்ணீர்க் கலப்பைகள் – எங்கள்
கன்ன வயல்களை உழுது என்ன ?
பார்வதித்தாயே ! – இன்றுனைப் புசித்துவிட்டது தீயே !

நீ – நிரந்தரமாய் மூடிக்கொண்டாய் விழி;
உனக்குத்தங்க இடம்தராத எங்கள் தமிழ்மண்
நிரந்தரமாய்த் தேடிக்கொண்டது பழி !

கவியாக்கம் :- தமிழக திரையுலகக் கவிஞர் வாலி.